สงครามปีศาจมายา : บทที่ 2
posted on 27 Nov 2008 22:18 by evangeline26
บทที่ 02
.....คาโต้ที่ยังตกตะลึงอยู่กับบุคคลตรงหน้า เหงื่อเริ่มตกเพราะว่าคาโต้สัมพัสถึงกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายจากาตัวของคนคนนี้ได้
"อ้อ ผมเกือบลืมแนะนำตัวเองเลย ผมมีชื่อว่า เชค โกสโรวาเกีย"คาโต้ก็ยังตกตะลึงอยู่ไม่หาย จนในที่สุดได้ตัดสินใจยิงคำถามไป
"คุณเป็นใครกัน มาที่นี้เพื่ออะไรแล้วทำไมถึงเรียกผมว่าราชาปีศาจกัน"คาโต้ยิงคำถามเป็นชุด
"ก็เพราะว่าคุณคือผู้มีสายเลือดของราชาปีศาจในอดีตกาล ที่ถูฏมวลมนุษย์และพวกเทพจัดการลงไปยังไงละครับคุณก็น่าจะรูจากหนังสือพวกนี้ใช่ไหมละครับ แล้วตัวผมเป็นใครกันคุณไม่ต้องใส่ใจหรอกครับแค่คุณตามผมมา ครอบครัวของคุณจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนไงครับ"
เชคตอบอย่างสุขุม โดยที่คิเรียพังประตูเข้ามา โดยที่มีแม่ของคาโต้และรินตามมาด้วย
"คาโต้คนนั้นเป็นใครกัน"คิเรียถาม แต่ก็ไม่ได้คำตอบเพราะคาโต้กำลังกลัวบุคคลตรงหน้าอยู่ แต่พอได้สติก็หันกลับไป
"ว้ามีคนมายุ่งจนได้ คงต้องกำจัดไปก่อนละกันนะครับ" แล้วในมือของบุคคลลึกลับก็มีลูกบอลเพลิงสีดำปรากฏขึ้นแล้วปาเข้าไปยังตัวของคิเรีย
"เจ้าพี่บ้าหนี ไป"คาโต้ตะโกนบอกไป แต่ก็ไม่ทันแม่ของคาโต้ที่อยู่ใกล้คิเรียที่สุดก็พลักคิเรียออกไปแล้วยอมโดน ลูกพลังนั้นแทน ร่างของหญิงชนาก็ค่อยๆ กระทบลงกับพื้น ช่วงเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ราวกับเวลาทั้งหมดหยุดลง
"ไว้เราค่อยเจอกันใหม่ละกันนะครับ ฮึฮึฮึ"แล้วร่างของเชคก็หายไป
หลังจากร่างของเชคหายไปพื้นแผ่นดินกลับมาเป็นปกติ แต่ฝนกลับตกลงมาอย่างไร้สาเหตุ
แล้วคาโต้ก็หันไปหาทางคิเรียซึ่งได้พยุ่งร่างของแม่ขึ้นมาแต่ แม่ของพวกเขาได้เสียสละชีวิตของตนเพื่อช่วยเหลือชีวิตลูกของตน
"แม่ แม่คร้าบบบบบบบบบบบบบ" ช่วงเวลานั้นที่น้ำตาของทุกคนไหลไม่หยุด จนร่างแม่ของพวกเขาหายไปกลายเป็นเพียงขนนกสีดำเท่านั้น
เมื่อยาวเช้ามาถึง เวลา 9.00 น.
คิเรีย รินและคาโกได้สร้างหลุมศพแก่แม่ของตนและทุกคนต่างใส่ชุดดำ
"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันละก็ถ้าฉันเป็นคนโดนแทนละก็แม่คง แม่คง"คิเรียก็เอาแต่โทษตัวเองแล้วคาโต้ก็เดินเข้าไปหา คิเรีย
"เจ้าบ้าเอ้ย ถ้านายโดนแทนแล้วมันดีงั้นเหรอ ที่ดีที่สุดคือไม่มีใครต้องตายนั้นแหละถึงจะดีที่สุด ไอ้บ้าเอ้ย"คาโต้ก็น้ำตก ส่วนรินที่หายไปก็พบกับกล่องขนาดใหญ่
"นี้ทุกคน ฉันเจอเจ้าสิ่งนี้ในห้องของแม่นะแล้วก็มีจดหมาย อยู่ในห้องของแม่ด้วยละ"เมื่อทุกคนเปิดก็พบกับข้อความว่า
.....เมื่อแม่ได้ตายจากไปนั้นให้ททุกคนเปิดกล่องนี้เพราะด้านในมีสิ่งที่ฉันตั้งใจจะมอบให้กับทุกคน และทุกคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ๆของแม่เพราะว่าแม่ได้เก็บทุกๆคนมา แม่คิดว่าสักวันหนึ่ง เวลานี้จะมาถึง แม่จะยกของที่อยู่ด้านในให้ นั้นเป็นสมบัติของแม่ ด้านในทุกคนจะใช่ยังไงก็ได้แล้วแต่พวกเธอ
ด้วยรักจากแม่ที่ไม่ใช่แม่ของพวกเธอ
เมื่อทุกคนอ่านจบก็น้ำตาตกลงมาพร้อมกันและได้รู้ความจริงกันว่าพวกเขาไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของคนที่ตัวเองเรียกว่าแม่
"ถึงแม่จะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงพวกเราก็จะยังรักท่านเหมือนแม่แท้แท้"ทุกคนพูดพร้อมกันออกมา
....เมื่อทั้งสามเปิดกล่องก็พบลูกแก้วสามลูกซึ่งมีสีแดงส่วนอีกสองลูปเป็นสีดำ แล้วก็ยังมีปลอกแขนอยู่สามอันแล้วก็มีช่องกลมๆเหมือนสามารถใส่อะไรบางอย่างที่มีลักษระกลม และยังมีจดหมายอยู่หนึ่งฉบับ ซึ่งเขียนบนหน้าซองไว้ว่าจงเปิดเมื่ออยู่ในสภาวะที่แตกคอและด้านในจะมีทุกสิ่ที่จะไขข้อค้องใจทั้งหมด และที่จุดหมายนั้นก็มีเหมือนกับซิ่งที่ปิดพนึกเอาไว้และยังมีต่างหูที่มีลูกแก้วเล็กอยู่สามสีคือ แดง น้ำเงิน เหลือง พอทั้งสามเห็นรินก็เลือกหยิบต่างหูที่มีสีเหลือขึ้นมาใส่ โดยที่คนอื่นๆยังงงกับของด้านในอยู่ พอคาโต้ที่จะหยิบลูกแก้วสีแดงก็มีแสงส่องปรกายออกมาแล้วชี้เป็นทางไปทางด้านเหนือ
"อ่ะ นี้มันอะไรกันเนี้ย" คาโต้ยังงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"มันเหมือนกับ เข็มทิศชี้ทางเลยนะนั้น" คิเรียพูดเสริมโดยหยิบลูกแก้วสีดำขึ้นมา พร้อมกับใส่ปลอกแขน
"ดูสิ เจ้าปลอกแขนนี้ใส่ได้พอดีเลย" คิเรียพูดแล้วใส่ลูกแก้วลงไปยังช่องกลมๆซึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนรินก็หยิบมาใส่มั้งแต่ว่ารินเก็บลูกแก้วไว้ในกระเป๋าแทน
ส่วนคาโต้พอใส่ปลอกแขนแล้วก็เอาลูกแก้วสีแดงใส่เข้าไปด้านใน แล้วแสงก็ส่องเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งแสงนั้นส่องไปทั่วทั้งเมือง แล้วก็เกิดเป็นเคียวที่ไร้รูปร่างแต่เป็นไฟที่มีรูปร่างเป็นเคียวแทน
"เอ๋คาโต้นายทำได้ไงละนั้น"รินเอ่ยปากพูดขึ้นมาแบบส่งใส
"ฉะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"พอคาโต้รู้สึกตัวพลังเวทย์ของคาโต้ก็ถูกดูดไปเรื่อย เรื่อย พอคาโต้หยุดให้พลังเวทย์ไฟนั้นก็หายแล้วกลับเข้าปลอกแขนไป
"ฟู่ รู้สึกว่าเจ้านี้จะใช้พลังเวทย์เป็นตัวแปรเพื่อสร้างอาวุธขึ้นมาละมั้ง"คาโต้พูดแล้วทรุดลงไปเพราะถูกเอาพลังเวทย์ไปมากพอตัว
"ริน รู้สึกว่าพวกเราคงต้องออกเดินทางตามแสงสีแดงไปซะแล้วสินะเนี้ย"
"อืม แต่วันนี้พวกเราไปพักพ่อนแล้วเตรียมของกันก่อนแล้วพรุ้งนี้ค่อยออกเดินทางละกันเนอะ"รินพูดเสร็จก็วิ่งเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับทำอาหารเตรียม ส่วนคิเรียก็แบกคาโต้ไปที่ห้อง
.....คาโต้ที่ยังตกตะลึงอยู่กับบุคคลตรงหน้า เหงื่อเริ่มตกเพราะว่าคาโต้สัมพัสถึงกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายจากาตัวของคนคนนี้ได้
"อ้อ ผมเกือบลืมแนะนำตัวเองเลย ผมมีชื่อว่า เชค โกสโรวาเกีย"คาโต้ก็ยังตกตะลึงอยู่ไม่หาย จนในที่สุดได้ตัดสินใจยิงคำถามไป
"คุณเป็นใครกัน มาที่นี้เพื่ออะไรแล้วทำไมถึงเรียกผมว่าราชาปีศาจกัน"คาโต้ยิงคำถามเป็นชุด
"ก็เพราะว่าคุณคือผู้มีสายเลือดของราชาปีศาจในอดีตกาล ที่ถูฏมวลมนุษย์และพวกเทพจัดการลงไปยังไงละครับคุณก็น่าจะรูจากหนังสือพวกนี้ใช่ไหมละครับ แล้วตัวผมเป็นใครกันคุณไม่ต้องใส่ใจหรอกครับแค่คุณตามผมมา ครอบครัวของคุณจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนไงครับ"
เชคตอบอย่างสุขุม โดยที่คิเรียพังประตูเข้ามา โดยที่มีแม่ของคาโต้และรินตามมาด้วย
"คาโต้คนนั้นเป็นใครกัน"คิเรียถาม แต่ก็ไม่ได้คำตอบเพราะคาโต้กำลังกลัวบุคคลตรงหน้าอยู่ แต่พอได้สติก็หันกลับไป
"ว้ามีคนมายุ่งจนได้ คงต้องกำจัดไปก่อนละกันนะครับ" แล้วในมือของบุคคลลึกลับก็มีลูกบอลเพลิงสีดำปรากฏขึ้นแล้วปาเข้าไปยังตัวของคิเรีย
"เจ้าพี่บ้าหนี ไป"คาโต้ตะโกนบอกไป แต่ก็ไม่ทันแม่ของคาโต้ที่อยู่ใกล้คิเรียที่สุดก็พลักคิเรียออกไปแล้วยอมโดน ลูกพลังนั้นแทน ร่างของหญิงชนาก็ค่อยๆ กระทบลงกับพื้น ช่วงเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ราวกับเวลาทั้งหมดหยุดลง
"ไว้เราค่อยเจอกันใหม่ละกันนะครับ ฮึฮึฮึ"แล้วร่างของเชคก็หายไป
หลังจากร่างของเชคหายไปพื้นแผ่นดินกลับมาเป็นปกติ แต่ฝนกลับตกลงมาอย่างไร้สาเหตุ
แล้วคาโต้ก็หันไปหาทางคิเรียซึ่งได้พยุ่งร่างของแม่ขึ้นมาแต่ แม่ของพวกเขาได้เสียสละชีวิตของตนเพื่อช่วยเหลือชีวิตลูกของตน
"แม่ แม่คร้าบบบบบบบบบบบบบ" ช่วงเวลานั้นที่น้ำตาของทุกคนไหลไม่หยุด จนร่างแม่ของพวกเขาหายไปกลายเป็นเพียงขนนกสีดำเท่านั้น
เมื่อยาวเช้ามาถึง เวลา 9.00 น.
คิเรีย รินและคาโกได้สร้างหลุมศพแก่แม่ของตนและทุกคนต่างใส่ชุดดำ
"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันละก็ถ้าฉันเป็นคนโดนแทนละก็แม่คง แม่คง"คิเรียก็เอาแต่โทษตัวเองแล้วคาโต้ก็เดินเข้าไปหา คิเรีย
"เจ้าบ้าเอ้ย ถ้านายโดนแทนแล้วมันดีงั้นเหรอ ที่ดีที่สุดคือไม่มีใครต้องตายนั้นแหละถึงจะดีที่สุด ไอ้บ้าเอ้ย"คาโต้ก็น้ำตก ส่วนรินที่หายไปก็พบกับกล่องขนาดใหญ่
"นี้ทุกคน ฉันเจอเจ้าสิ่งนี้ในห้องของแม่นะแล้วก็มีจดหมาย อยู่ในห้องของแม่ด้วยละ"เมื่อทุกคนเปิดก็พบกับข้อความว่า
.....เมื่อแม่ได้ตายจากไปนั้นให้ททุกคนเปิดกล่องนี้เพราะด้านในมีสิ่งที่ฉันตั้งใจจะมอบให้กับทุกคน และทุกคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ๆของแม่เพราะว่าแม่ได้เก็บทุกๆคนมา แม่คิดว่าสักวันหนึ่ง เวลานี้จะมาถึง แม่จะยกของที่อยู่ด้านในให้ นั้นเป็นสมบัติของแม่ ด้านในทุกคนจะใช่ยังไงก็ได้แล้วแต่พวกเธอ
ด้วยรักจากแม่ที่ไม่ใช่แม่ของพวกเธอ
เมื่อทุกคนอ่านจบก็น้ำตาตกลงมาพร้อมกันและได้รู้ความจริงกันว่าพวกเขาไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของคนที่ตัวเองเรียกว่าแม่
"ถึงแม่จะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงพวกเราก็จะยังรักท่านเหมือนแม่แท้แท้"ทุกคนพูดพร้อมกันออกมา
....เมื่อทั้งสามเปิดกล่องก็พบลูกแก้วสามลูกซึ่งมีสีแดงส่วนอีกสองลูปเป็นสีดำ แล้วก็ยังมีปลอกแขนอยู่สามอันแล้วก็มีช่องกลมๆเหมือนสามารถใส่อะไรบางอย่างที่มีลักษระกลม และยังมีจดหมายอยู่หนึ่งฉบับ ซึ่งเขียนบนหน้าซองไว้ว่าจงเปิดเมื่ออยู่ในสภาวะที่แตกคอและด้านในจะมีทุกสิ่ที่จะไขข้อค้องใจทั้งหมด และที่จุดหมายนั้นก็มีเหมือนกับซิ่งที่ปิดพนึกเอาไว้และยังมีต่างหูที่มีลูกแก้วเล็กอยู่สามสีคือ แดง น้ำเงิน เหลือง พอทั้งสามเห็นรินก็เลือกหยิบต่างหูที่มีสีเหลือขึ้นมาใส่ โดยที่คนอื่นๆยังงงกับของด้านในอยู่ พอคาโต้ที่จะหยิบลูกแก้วสีแดงก็มีแสงส่องปรกายออกมาแล้วชี้เป็นทางไปทางด้านเหนือ
"อ่ะ นี้มันอะไรกันเนี้ย" คาโต้ยังงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"มันเหมือนกับ เข็มทิศชี้ทางเลยนะนั้น" คิเรียพูดเสริมโดยหยิบลูกแก้วสีดำขึ้นมา พร้อมกับใส่ปลอกแขน
"ดูสิ เจ้าปลอกแขนนี้ใส่ได้พอดีเลย" คิเรียพูดแล้วใส่ลูกแก้วลงไปยังช่องกลมๆซึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนรินก็หยิบมาใส่มั้งแต่ว่ารินเก็บลูกแก้วไว้ในกระเป๋าแทน
ส่วนคาโต้พอใส่ปลอกแขนแล้วก็เอาลูกแก้วสีแดงใส่เข้าไปด้านใน แล้วแสงก็ส่องเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งแสงนั้นส่องไปทั่วทั้งเมือง แล้วก็เกิดเป็นเคียวที่ไร้รูปร่างแต่เป็นไฟที่มีรูปร่างเป็นเคียวแทน
"เอ๋คาโต้นายทำได้ไงละนั้น"รินเอ่ยปากพูดขึ้นมาแบบส่งใส
"ฉะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"พอคาโต้รู้สึกตัวพลังเวทย์ของคาโต้ก็ถูกดูดไปเรื่อย เรื่อย พอคาโต้หยุดให้พลังเวทย์ไฟนั้นก็หายแล้วกลับเข้าปลอกแขนไป
"ฟู่ รู้สึกว่าเจ้านี้จะใช้พลังเวทย์เป็นตัวแปรเพื่อสร้างอาวุธขึ้นมาละมั้ง"คาโต้พูดแล้วทรุดลงไปเพราะถูกเอาพลังเวทย์ไปมากพอตัว
"ริน รู้สึกว่าพวกเราคงต้องออกเดินทางตามแสงสีแดงไปซะแล้วสินะเนี้ย"
"อืม แต่วันนี้พวกเราไปพักพ่อนแล้วเตรียมของกันก่อนแล้วพรุ้งนี้ค่อยออกเดินทางละกันเนอะ"รินพูดเสร็จก็วิ่งเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับทำอาหารเตรียม ส่วนคิเรียก็แบกคาโต้ไปที่ห้อง